Speech afscheid Ashok
Gebruik de vorige pagina-link om terug te gaan.
Hieronder treft u de speech aan van Ramnarain Rambaratsingh bij de uitvaart van Ashok.
Omdat het een tekst betreft die is voorgedragen, hebben we hier geen aanvullende illustratuies
van de personen in kwestie bij. Heeft u een passende illustratie dan horen we graag van u.
Den Haag, 1 juli 2024.
Dames en heren, jongens en meisjes, personeel van de uitvaart goedemiddag.
Voor degenen die mij nog niet kennen: mijn naam is Ramnarain Rambaratsingh.
Ashokkoemar is geboren op 14 april 1949 te district Suriname. Vader en moeder waren Djamnapersad Kanhai en Radjdei
Kankai-Bechan. Het gezin bestond uit 3 zonen en 1 dochter.
Twee jaar terug is helaas een jongere broer Sarwankoemar ook overleden.
Ashok is getrouwd met Hilda Sewpersad op 28 november 1970. Uit dat huwelijk zijn 2 kinderen geboren: Shardha en Rajesh.
De laatste maanden van Ashok:
Ongeveer een jaar terug vertelde hij mij dat hij een apparaat heeft gehad om te dialyseren. Hij zei: kom een keertje kijken.
Ik ben gaan kijken. Hij heeft mij alles uitgelegd over het apparaat. Het leek mij wel een ingewikkeld ding. Wij hadden veel
telefonisch contact. Wij belden elkaar zeker 1 keer in de week.
Twee weken terug belde ik hem en vroeg hem hoe het ging. Hij zei goed. Ik vroeg ben je thuis? Hij zei nee, ik zit in mijn
vakantiehuis. Ik vroeg, sinds wanneer heb jij een vakantiehuis gekocht? Hij zei: kopen? Ik heb hier een gratis vakantiehuis.
Ik betaal niets en ik heb alle service. Ik vroeg hem: waar dan? Hij zei Leyenburg ziekenhuis toch. Ondanks zijn ziekte was
hij altijd vrolijk.
In dit jaar heeft hij mij zeker 2 keren gevraagd, als jij ergens buiten Den Haag moet gaan, bel mij dan gaan wij samen. Hij
bedoelde naar een feestje, crematie of zoiets. Ik zei ja, goed idee. Ashok maakt een afspraak met mij en hij is er niet meer.
Zo is het leven.
Ik ga u proberen iets te vertellen over Ashok, met wie ik samen ben opgegroeid aan de Christoffel Kerstenstraat 49 en 51 te
Paramaribo.
Tot aan de lagere school waren wij elke dag samen.
Toen wij 4 jaar oud waren, schreven onze moeders ons in op de Saron school aan de Slangenhoutstraat. Wij zijn daar begonnen
in de kleuterklas. Om de beurt brachten onze moeders ons naar school en kwam ons ook ophalen. In de pauze speelden wij ook
samen op het erf. Ashok had nergens problemen mee. Ik had wel een probleem op die school. Ongeveer 1 keer per week pikten
de kinderen het brood uit mijn hand en renden weg. Ik ging naar de juf en vertelde haar dat mijn brood uit mijn hand is
afgepakt door …… De juf riep die jongen pakte het brood uit zijn hand en gaf het aan mij terug. Ik zei ik wil het niet meer
omdat hij al een hapje uit heeft gegeten. Zij heeft die jongen een standje gegeven en gezegd, dat hij het een andere keer
niet meer mag doen.
Bij Ashok durfden zij dat niet, want Ashok rende achter ze aan en gaf ze een schop. Ashok was zijn eigen rechter. Dit duurde
1 jaar. Ik wilde niet meer naar school gaan. Mijn moeder trok mij naar school.
Het jaar daarop heeft mijn moeder mij ingeschreven aan de Fatima school. Aan de Calcuttastraat. Moeder van Ashok (mausie)
heeft Ashok daar ook ingeschreven. Dus gingen wij weer samen naar school. Wij zijn toen ingeschreven in de 1ste
klas op de Fatima school. Wij gingen eerst naar de kerk. De school was op hetzelfde terrein als de school. Daarna gingen
wij naar school. Vóór 7.30 uur waren wij al in de Kerk. Wij zaten altijd op de 1ste rij. De pater deed een
pepermunt in onze mond. Daarom gingen wij op de 1ste rij zitten. Wij vermaakten ons prima op de Fatima school.
In de 3de klas kenden wij de 10 geboden uit het hoofd. Wij moesten het voor de klas komen opzeggen.
Afschaffing schoolgeld Polanen school.
Toen mijn moeder hoorde dat het schoolgeld was afgeschaft heeft zij mij op de
Polanen school ingeschreven. Mijn mausie schreef Ashok ook in op de Polanen school. Wij kwamen weer samen in de 3de
klas terecht op de Polanen school. Wij gingen samen naar Polanen school. Dat was wel ongeveer 30 minuten lopen van ons huis.
's ochtends liepen wij via de Commewijnestraat naar school. Daar is het Politie Opleidingscentrum gevestigd. Rond die
tijd begonnen de rekruten met exercitie. Wij liepen mee met de rekruten tot aan de school. Wij zeiden vaker tegen elkaar
wij gaan ook politieagent worden. Na school gingen naar wij naar Awara Boesie. Verderop in de straat was er een bos met
awara's. Wij gingen awara's plukken en eten. Na het middag eten gingen wij mango plukken uit onze eigen boom, maar
ook uit bomen van de buren. Als de buurvrouw ons zag kwam ze klagen bij onze moeder. Mijn mausie pakte een riem om Ashok te
slaan, maar Ashok rende weg op straat en kwam later terug. Mijn moeder zei niets. Na de 6de klas zijn wij gesplitst.
Ashok heeft een vak geleerd bij een kozijnfabriek bij ons in onze straat.
Hij heeft ook in loondienst gewerkt bij Sauma toilettenfabriek. Hij draaide eigenlijk de hele fabriek. Hij kende het werk
uit het hoofd.
Op 18-jarige leeftijd heeft hij zijn rijbewijs gehaald. Zijn vader liet zijn vrachtwagen, die hij vooreerst zelf reed,
sindsdien door Ashok laten besturen. Met alle plezier heeft hij die vrachtwagen gereden. Die vrachtwagen had een vaste
route te rijden. Namelijk van Paramaribo naar Onverwacht vv.
Kort daarna kocht zijn vader nog een vrachtwagen. Deze ging Ashok vanaf nu rijden. De oude vrachtwagen reed een andere chauffeur.
Soms moest er dag en nacht gereden worden. Twee voorbeelden.
1. Grint van Saramaccastraat naar Suralco te Paranam.
Vaker kwam het voor dat schepen niet aan de haven van Suralco grint konden lossen. Toen meerden de schepen af bij SMS haven aan de
Saramacca straat te Paramaribo. De vrachtwagens moesten constant af en aan rijden totdat het schip leeg was. Het duurde 3 dagen en
2 nachten voordat het schip leeg was. Ashok reed die 3 dagen en 2 nachten onafgebroken. 's Ochtends ging hij thuis douchen en ontbijten
en gelijk weer rijden. 's Avonds kwam bij weer douchen, eten en ging gelijk weer rijden.
Zo kwam hij op een dag rond 21.00 uur met een volle vrachtwagen met grint in de sloot bij Lelydorp terecht. Zijn vrachtwagen is
eruit getrokken door die vrachtwagen die ik reed en zo ging hij vervolgens verder.
2. Bouw Krasnapolsky hotel.
Toen het Krasnapolsky hotel gebouwd werd in het centrum van Paramaribo konden de vrachtwagens alleen 's avonds rijden. Terwijl hij
overdag al vrachtwagen had gereden kwam hij om 18.00 uur in het centrum zand wegrijden van het centrum naar Charlesburgweg. Dat
deed hij tot de volgende ochtend 06.00 uur. Daarna ging hij douchen ontbijten en weer vrachtwagen rijden. Zijn werkprestatie van
18 – 19 jarige jongeman was top.
Daarna kocht zijn vader een poclain graafmachine. Hiervan werd hij de operator. Hiermee ging hij overal werken in Suriname. Voor
zover ik weet heeft hij heel lang op Moengo gewerkt met deze poclain graafmachine. De wegberm van Moengo tot Albina heeft hij gemaakt.
Hij was een echte vakman. Zonder een stuk touw en waterpas kon hij die berm waterpas maken. De maatschappij had een groot huis gehuurd
op Moengo waarin alle werknemers (10-12 stuks) verbleven. Zo had hij mij aangeboden, als ik met een vrachtwagen op Moengo wilde werken,
kon hij huisvesting voor mij regelen. Ik heb ja, gezegd. Ik ging met 1 vrachtwagen naar Moengo. Ik heb asfalt gestrooid over de weg van
Moengo naar Albina. Ik mocht bij hem op de kamer slapen. Ik had een veldbed meegenomen. Als wij rond 18.00 uur thuis kwamen, gingen wij
samen koken. Met koken kon ik Ashok niet helpen, want ik kon dat niet. Het wonen met zoveel mensen in 1 huis beviel mij niet. Ik zei
tegen Ashok, bhaiwa ik vind het wonen niet zo prettig hier met zoveel mannen in 1 huis. Het huis werd niet elke dag schoongemaakt enz.
enz. Hij zei tegen mij: als jij wat wilt bereiken in je leven moet je offers brengen. Jij moet er wat voor doen. Alles gaat niet
vanzelf. Ik adviseer je te blijven. Ik wist dat dit jou zou tegenvallen, zei hij glimlachend.
Intussen vroeg een andere chauffeur, Roman mij naar Albina te komen om te wonen. Hij was alleen. Toen ben ik daar gaan wonen bij Roman.
Ik denk dat ik daar nog net geen jaar heb gewoond. Ik heb toen echt veel geld verdiend voor mijn vader, dankzij jou! Ashok, ik wil jou
bedanken voor de gelegenheid die je mij hebt geboden om op Moengo / Albina te gaan werken met 2 vrachtwagens.
Ashok, Ik heb in jou, in al die jaren nooit jaloezie, haat, afgunst of iets negatiefs kunnen ontdekken.
Mensen hebben gezegden en spreekwoorden geschreven van: zoals:
- Je hebt je hart op de juiste plaats
- Je hebt een Hart van goud
En nog meer. Ik zeg tegen jou: Ashok, jij hebt wel je hart op de juiste plaats. Jij hebt geen hart van goud, jij hebt een hart van
diamant. Jij had voor alles een oplossing en kon met iedereen goed opschieten, met jong en oud!
Als ik terugkijk naar hoe hard jij je hebt ingezet voor je vader en voor het bedrijf van je vader, dan zeg ik, Ik weet niet of een
2de Ashok geboren gaat worden op deze wereld. Als jij niet als eerste kind (zoon) in het leven van je ouders was gekomen
had je vader dat niveau niet bereikt. Hij zou de beste knecht van Kirpalani blijven met een lege portemonnee. Hij werd vrijgemaakt
om mevrouw Kirpalani naar de markt te brengen. Dankzij jouw serieuze inzet en betrouwbaarheid is jouw vader zover gekomen!
Tot slot: Ashok je hebt gevochten voor je leven en bleef tot de laatste adem positief!
Je klaagde nooit, dat je ergens pijn had!
In het laatste appfilmpje na de operatie zei je nog dat alles goed gegaan was en dat wij ons geen zorgen hoefden te maken. Je had er
weer een paar jaartjes bijgekregen!
Daarom konden wij het echt niet geloven, dat jij ons had verlaten!
Ashok ik ben erg blij en trots dat jij mijn broer/neef was ondanks de vele discussies die wij hebben gevoerd! Je was er altijd ook
voor mij!
Met jou kon ik altijd over alles en nog wat praten. Ik zal jou erg missen! Je blijft voor altijd in mijn / onze harten!
Nogmaals bedankt voor alles en rust zacht!